Gdzie ta pewność siebie?

Dobry wieczór :)

Gdy niecałą godzinę temu wracałam do domu zebrało mi się na przemyślenia, z którymi muszę się z Wami podzielić. Jak już pewnie zdążyliście zauważyć (Ci, którzy znają mnie w „realu” tym bardziej już to wiedzą, od dawna dawna) mam dosyć ciężki charakter.

I właśnie podczas nocnej jazdy samochodem (to już nie pierwszy raz!) zaczęłam się nad tym zastanawiać. Dlaczego taka jestem? Dlaczego bardzo często potrzebuję uwagi drugiej osoby, dlaczego komplementy i okazywanie miłości przez mężczyznę jest dla mnie takie ważne? I dlaczego kiedy czuję się nieakceptowana momentalnie tracę grunt pod nogami i pojawia się u mnie niewyobrażalny strach? No właśnie, dlaczego…

Jednym z powodów może być moja dosyć burzliwa przeszłość uczuciowa. Bardzo szybko się przywiązuje i rozczarowanie boli mnie dziesięć razy bardziej niż pewnie niejednego człowieka. Przez pewien okres czasu moja pewność siebie, akceptacja uleciała ze mnie, zniknęła. Małymi kroczkami odzyskiwałam straconą samoocenę, ale do tej pory nie udało mi się wrócić do poprzedniego stanu.

Drugim, chociaż teraz tak sobie myślę, że to mogę postawić na pierwszym miejscu, jest fakt, iż bardzo szybko straciłam Tatę. Świat się zawalił, a najważniejszy dla mnie człowiek (mężczyzna) odszedł tak niespodziewanie. Zawsze byłam Jego oczkiem w głowie, każdego dnia czułam Jego miłość w najmniejszych i najprostszych gestach takich jak codzienne zostawianie cukierka bądź batonika na poduszce gdy wychodził do pracy o piątej rano. Wspólnymi spacerami, popołudniami czy nawet (nie)zwykłym siedzeniem przed telewizorem. Czułam się… wyjątkowa.

Wiem, że nie mogę wymagać od nikogo zainteresowania dwadzieścia cztery na dobę, bo to byłaby lekka przesada. Nie chcę być dla kogoś ciężarem, nie chcę męczyć sobą. Po prostu w dalszym ciągu brakuje mi tego czegoś. Tego poczucia, że jestem dla kogoś, wystarczy dla jednej osoby, tak bardzo ważna, tak bardzo „najlepsza” i tak bardzo piękna, jak kiedyś byłam dla Taty.

Brzmi to dosyć dziecinnie i samolubnie ale…

Wydarzenia z przeszłości mają to do siebie, że wracają. W najmniej niespodziewanym momencie, a wtedy cały świat jaki do tej pory zbudowaliśmy nie jest już taki sam, taki kolorowy. Staram się ufać, wierzyć otaczającym mnie ludziom i nie przewidywać najgorszego scenariusza. Podobno nikogo przy sobie nie zatrzymamy na siłę, ja również tego nie chcę. Chcę czuć się akceptowana, taka jaka jestem… :)

Wybaczcie, dzisiaj bardziej melancholijnie, ale każdego czasem nachodzą takie myśli…

Śpijcie dobrze :)

Działkowe wspominki

Dzień dobry! :)

Dzisiaj z racji tego, że pogoda świetnie dopisuje postanowiłam razem z mamą wybrać się na naszą działkę. Zrobimy troszkę porządków, przytniemy gałęzie i zobaczymy co w trawie piszczy :D

Wraz z tymi prządkami przybyły też wspomnienia. Kiedyś spędzałam na działce większość czasu. Jeździłam z Tatą rano i wracaliśmy wieczorem, z pełnym koszykiem truskawek, albo porzeczek. Zawsze jak nie mogłam jechać, czy byłam chora lub po prostu miałam kaprys zostać w domu, Tata wieczorem przywoził mi poziomki w serwetce, to było piękne uczucie.

Po Jego odejściu przestałam tam jeździć, nie mogłam wytrzymać Jego braku w tym miejscu, bo przecież tyle tam przeżyliśmy. Jednak trzy lata temu zaczęło mnie tam znowu ciągnąć. Jeździłam kiedy tylko się dało, grillowanie było na porządku dziennym, a nauka do matury szła zdecydowanie lepiej niż w domu :D Te kilka miesięcy wspominam bardzo dobrze, wtedy też miałam stabilne i poukładane życie, zarówno rodzinne jak i uczuciowe :)

Teraz chciałabym znowu tam przebywać częściej, chciałabym znaleźć w sobie tą motywację, która doda mi siły aby wyremontować kilka rzeczy i zrobić tam działkę do relaksu i zabawy :)

Dzisiaj zauważyłam pierwsze kwiatki tej wiosny, oczywiście nie mogło się obyć bez zdjęcia więc pochwalę się :D

Jeśli chodzi o zmianę w pracy mam do niej mieszane uczucia. Chyba wolałam poprzednią rejestrację, bo panował tam ład i porządek, a tutaj… nie wiadomo co do czego. Przydałaby się osoba, która wszystko posortuje jak należy i znalezienie czegokolwiek nie będzie sprawiało takich trudności jak teraz :)

Wierzę, że dam sobie radę, bo kto jak nie ja?! :)

Nocne rozmyślanie…

Kolejny weekend przeleciał mi przez palce, nawet nie wiem kiedy i gdzie. Co prawda troszkę zrobiłam porządków, przede wszystkim w szafie z ciuchami, umyłam okno i powiesiłam nową firankę.

I wiecie co? tak się zastanawiam, dlaczego nie można zrobić takiego porządku w swoim życiu? Wyrzucić wszystko i wszystkich ze swojej głowy i poukładać życie na nowo? Może wtedy byłoby lepiej? Uczymy się na błędach i jestem przekonana, że gdybym miała możliwość się cofnąć wybrałabym zupełnie inne drogi.

Czy jestem teraz szczęśliwa? Sama nie wiem. Mam wrażenie, że od wczoraj jestem w jakiejś próżni emocjonalnej i za cholerę nie potrafię z niej wyjść. Brak zaangażowania, poczucia akceptacji i bezpieczeństwa mnie przytłacza. Sama nie wiem co czuję. Może najlepiej byłoby nic nie czuć?

Wybaczcie za moje nocne rozkminy. Kiedy wylewam z siebie co tak naprawdę czuję jest mi nieco lepiej i chociaż nie znajduję na obecną chwilę żadnego racjonalnego rozwiązania wierzę, że niebawem może coś ruszy do przodu i znajdę odwagę na podjęcie decyzji, która coraz częściej przechodzi mi przez myśl.

Tymczasem dobranoc, idę szukać drogi dla siebie.